Maandelijks archief: oktober 2011

Digital

How strange this digital age…

The last two years I uploaded 4 short films (more accurately they’re slide shows) of my studio and paintings to You-Tube just for fun. The last couple of months I suddenly received a lot of hits (over 22.000 now) on this little movies and apparently that’s when Youtube thinks you’re a candidate for advertisement.

So I sold my soul to the devil… and now you’ll find next to my video a small, mostly art-related add and when it’s clicked, I earn money. Ain’t that great!!??

(Don’t think you get rich overnite, so far I’ve earned 3 euro’s and 7 cents…)

Anyway, since it’s been some time, I decided to upload a new “film/video/movie/slideshow” with images of the latest paintings. Enjoy!

 

Advertenties

My rosy fingered dawn

If I had to name one painting that inspired me to start making art myself it would be “Rosy fingered dawn at Louse point” by Willem the Kooning. I saw it for the first time for real at the Gemeentemuseum Den Haag back in the 90-ties and was immediately blown away by it. Inspired by “Rosy” I came up with this one: “My rosy fingered dawn”, 110 x 100 cm, mixed media on canvas.

Click on the picture for a larger version


Latest work

End of summer, mixed media on canvas, 120 x 100 cm

Click on the picture for a larger version


Second hands


Autumn sky…

Aan het eind van een dag schilderen, nog even met de honden de herfstschemering in, een geheimzinnig landschap vol goud, rood en oker onder een diepblauwe hemel.
Bij het water gekomen begint de avond te toveren, een zonsondergang zoals ik zelden of nooit eerder heb gezien. Een schilderij zo groot als de hemel…


Panta Rhei

Panta Rhei, 1986, olieverf op doek, 125 x 150 cm

Het werk van kunstschilder Eugène Brands, die zichzelf omschreef als principiëel autodidact, bewonder ik zeer en is een grote inspiratiebron voor mij geweest. Vaak wordt Eugène Brands in één adem met de CoBrA-beweging genoemd. Toch behoorde hij maar heel kort tot deze beweging. Na de roemruchte gezamenlijke tentoonstelling in het Stedelijk Museum te Amsterdam, in november 1949, nam hij reeds afscheid van CoBrA. Met zijn zeer persoonlijke opvattingen over de schilderkunst was Eugène Brands veel meer een solist.

Na het CoBrA-avontuur trok zich terug in z’n atelier en experimenteerde er lustig op los. In de jaren zestig verruilde Brands langzamerhand de figuratie weer voor abstractie. Daarin bereikt hij z’n volle vorm en schildert talloze lyrisch abstracte doeken vol licht, ruimte en beweging.
De term Panta Rhei (alles stroomt) keert veelvuldig terug als titel in z’n oeuvre.

Verandering als enige constante in het almaar voortdenderend bestaan komen we al tegen bij de Griekse wijsgeer en kluizenaar Heraclitus zo’n vijf eeuwen voor Christus. Heraclitus’ gedachte dat alles altijd verandert formuleerde hij met de woorden “panta rhei” (alles stroomt). Later voegde men er “kai ouden menei” (en niets blijft) aan toe, maar dit laatste komt niet van Heraclitus. Ook het scherpzinnig inzicht dat “men niet tweemaal in dezelfde rivier kan stappen (want inmiddels zijn er nieuwe wateren toegevloeid) “, blijkt niet, zoals ik steeds dacht, van hem te komen maar van zijn leerling Cratylus.
Wel wordt de uitspraak “Ezels verkiezen kaf boven goud” eenstemmig aan hem toegeschreven doch dit terzijde.

Brands zelf zei het zo: “Ik maak geen schilderij, ik geef het slechts de gelegenheid te ontstaan. Bij mij is het schilderen een proces van toezien op wat er zo onbewust mogelijk op het canvas of papier gebeurt, vormen en kleuren die tijdens het schilderen ontstaan, accentueren of juist afzwakken, een voortdurende wijziging, beweging, verandering. Het is inderdaad inherent aan het “panta rhei” van de oude Grieken.


Muze

Een kunstenaar heeft natuurlijk een Muze maar wat of wie is dat eigenlijk, een Muze?

In de mythologie van het oude Griekenland waren de negen muzen dochters van Zeus en de zussen van Apollon. Ze bewoonden samen de zangberg Helikon.
De muzen waren voorstellingen van de godin als inspirerende kracht. Deze ‘geestkracht’ stond in de oudheid gelijk aan adem of lucht. Wat men nu onder ‘geestelijke inspiratie’ verstaat, werd toen beschouwd als letterlijk ‘inademen’. Dat kan de betekenis zijn van de notie dat zij kinderen zijn van de lucht.
Homerus begint zijn Odyssee met het aanroepen van een Muze: “Vertel mij, Muze, over de man …” In de Ilias roept hij ook de hulp in van de Muzen, dit keer om hem te vertellen vanuit welke streken welke soldaten en welke hoofdmannen kwamen. Hierna geeft hij een schier eindeloze opsomming van voorgenoemden.
Volgens een overlevering schonken de muzen ons de zeventonige toonschaal, die een weerspiegeling was van van de ‘harmonie der sferen’. Dit was de hemelse harmonie, waarin iedere planeet zich in zijn eigen sfeer bewoog, terwijl ze daarbij door resonantie elk hun eigen specifieke klank voortbrachten. Elke noot correspondeerde met de klank van een klinker. In het Fenicische alfabet, dat ook met de muzen in verband wordt gebracht, worden klinkers niet genoteerd. De muziek der sferen was de kracht die het universum bijeenhield.

De negen muzen zijn:
Erato (De muze van de hymne, het lied en de lyriek)
Euterpe (De muze van het fluitspel)
Kalliope (De muze van het heroïsch epos, de filosofie en de retorica)
Clio (De muze van de geschiedschrijving)
Melpomene (De muze van de tragedie)
Polyhymnia (De muze van de retoriek en de gewijde liederen)
Terpsichore (De muze van de dans en de lyrische poëzie)
Thaleia (De muze van de komedie)
Urania (De muze van de sterrenkunde)

(Bron: Wikipedia)

Ondanks dat de Muze van de schilderkunst in bovenstaande opsomming niet voorkomt (?) is het natuurlijk allemaal mooi en prachtig maar eigenlijk ben ik op zoek naar een meer persoonlijke omschrijving van het begrip Muze. Die blijkt niet voorhanden, noch in mijn oude woordenboeken (Koenen & Kramers, respectievelijk 1969 en 1973, beiden 16e druk), noch na diverse naspeuringen op het internet, dus doe ik zelf een poging:
De Muze is de persoonlijke belichaming in de vorm van een man of vrouw van een diepgevoeld verlangen naar ontsnapping uit de afgescheidenheid en beknelling van het individueel bestaan; de Muze is de persoonlijke belichaming in de vorm van een man of vrouw die het hart verwarmt, de Ziel doet juichen en het landschap van het bestaan doet baden in een stralend licht; de Muze symboliseert een thuiskomst, daagt uit zonder te frustreren, inspireert tot grootsheid (of in de woorden van Jack Nicholson in As good as it gets: “…makes me want to be a better man.”)
De Muze is kortom de soulmate par excellence, de geïncarneerde God/Godin, biedt kansen tot een, op dit ondermaanse gerealiseerd Unio Mystica en maakt derhalve gehakt van het tegenwoordig alom aanvaarde, post-moderne idée dat “een relatie hard werken is”…

Rest de vraag: ben ik voor mijn Muze ook een Muze?

Ergrodejurk_2
Muze in erg rode jurk voor zonsondergang


Brons

Bij bronsgieterij Flassh in Friesland heb ik mijn eerste wasmodel getiteld “Muze” in brons laten gieten in een oplage van 5 stuks, hoogte 50cm.

The muze is holding the secret in both hands and it is pointing at her, at the way within; that’s where the answer is likely to be found, not out there. But she’s bending back from it, holding the gift like a treasure and a curse alike, symbolizing the paradox of knowledge.

 (Click on the image for a larger version)